ไอ่ฉันก็เป็นของฉันอย่างงี้
ไม่ได้ดีเด่เหมือนใครคนไหน
เมื่อรักเธอก็รักจนหมดใจ
เมื่อเธอจากไปใจก็เจ็บ..ร้าวระบม

ก็อยากจะลบลืมเธอออกจากใจ
แต่ทำยังไงใจมันไม่ไหว
แค่คิดถึงน้ำตาก็เอ่อล้นภายในหัวใจ
ก็ยังไม่รู้ว่าต้องทำยังไงให้ใจมันลืมเธอ

ไม่อยากผูกพันธ์ทางใจกับเธออีก
แต่ไม่รู้ว่าจะหลีกไปทางไหน
ทั้งสองทางเราก็เป็นฝ่ายปวดร้าวใจ
เขาจะอยู่หรือจากไปเราก็เจ็บอยู่ดี--  




ทุกครั้งที่ใจฉันเจ็บ..
ฉันจะเก็บในใจไว้เฉยเฉย
เพียงคิดว่า..สักวันคงผ่านเลย
ความเจ็บที่เคย.เคยคงจางไป
แต่มันไม่ใช่อย่างที่คิด
ความเจ็บที่น้อยนิดกลับยิ่งใหญ่
สะสมมาเรื่อย เรื่อยจนปวดใจ
เกินกว่าจะรับได้..ใจร้าวราน..




ความเจ็บปวดมันก้อเหมือนบาดแผลที่เราได้ ซึ้งเราต้องหายามารักษา แม้ว่าเราจะรักษามันจนหาย มันก็ยังมีรอยแผลเป็นอยู่ดี แต่ถ้าเราไม่สนใจรอยแผลเป็นนั้น เราอาจจะลิมไปเลยก็ได้ว่าเราเคยมีบาดแผล แต่เมื่อไหร่ที่เราเหลือบไปเห็นรอยแผลเป็นนั้นเข้า เราจะรู้นึกถึงวันที่เราได้แผลเป็นนั้นทันที