"ดีใจจัง~ DS  กลับมาวาดรูปแล้ว^^~ ฮิฮิ><~"

สาวน้อยผมสีน้ำเงิน นั่งนึกดีใจที่เพื่อนสนิทของตนกลับมาวาดรูปอีกครั้ง

     "...She เปลี่ยนไปเยอะเลยว่าไป คราวด์"
     "เปลี่ยนไปหรือเพี้ยนไป?- -"

หนุ่มผมสีดำ และมีผมสีน้ำเงินอยู่หน่อยๆ พูดกับ หนุ่มผมทองที่อยู่ข้างๆ เมื่อเห็นสาวผมสีน้ำเงินพูดขึ้น

     "เปลี่ยนไปสิ...เยอะเลยด้วย- -"
     "DS คุงหมายถึงใครเหรอOwO"

สาวน้อยที่บังเอิญได้ยินการสนทนาของทั้งคู่ถามขึ้นไปตรงๆด้วยความอยากรู้อยากเห็นกับเพื่อนของเธอ ซึ่คำตอบที่เธอได้รับจากหนุ่มผมดำคนนั้นก็คือ การชี้นิ้วมาที่ตัวของเธอเอง เธอทำหน้างงๆ และในระหว่างนั้น DSก็พูดขึ้น

     "ดูตอนวันแรกที่เพิ่งรู้จักกันสิ...เธอเอาแต่นั่งเงียบ ดูเราวาดรูปและคนอื่นๆแล้วก็นั่งวาดรูป ไม่ยิ้ม ไม่ทำอย่างอื่น  แล้วดูตอนนี้สิ...หัวเราะคิกคักเชียะ ใช่ไหมคราวด์?- -"
     "คราวด์เขาเดินไปตรงนั้นแล้วอะ^^"

หนุ่มผมทองของเราเดินไปซะแล้วในระหว่างที่ DS เขาพูดถึงเรื่องของซีโร่จังตอนแต่ก่อน แต่มันก็จริง ซีโร่จังตในตอนนั้นโดดเดี่ยวไม่มีเพื่อนเลยซักคน วันๆเลยต้องอยู่กับภาพที่ตัวเองวาด เลยกลายเป็นคนเซื่องซึม ไม่มีอารมณ์ขัน แถมยังมีเพื่อนผู้ชายชอบแกล้งไม่ให้ขาด ถ้าไม่ได้เป้นเพื่อนกับพวก DS เธอจะซึมขนาดไหนล่ะนี่?- -"

     "นี่...ซีโร่ ทำไมตอนนี้ถึงชอบหัวเราะล่ะ ช่วงนี้เห็นหัวเราะบ่อยมาก"
     "เอ...ไม่รู้สินะ^^~"

ซีโร่จังพูดไปอย่างนั้น แต่จริงๆใจของเธอรู้อยู่ เพราะเธอมีเพื่อนที่ดีๆ คอยแก้ปัญหาให้กับเธอ อละมีอารมณ์ขันกันหมดทุกคน และส่วนใหญ่ในนั้นชอบวาดรูปอีกด้วย! เธอรู้สึกอบอุ่นที่อยู่กับเพื่อน เธอมีความสุขที่จะได้เจอพวกเขา นี่สินะ...เพื่อน สิ่งที่เธอไม่ได้รู้สึกมานาน นับหลังจาก เด็กผู้ชายคนนั้นแกล้งและกระจายข่าวเสียๆหายๆเกี่ยวกับเธอจนไม่มีใครอยากคบด้วย คราวนี้เธอจะไม่มีวันปล่อยให้มันหลุดมือไปได้อีก จะไม่ปล่อยให้สิ่งสำคัญ...ต้องหลุดลอยไปอีกแล้ว

     "จะว่าไปเจ้ายุงมันให้งานเยอะจริงๆเนี่ย- -"
     "จริงๆด้วย@.@ หน้าจะขึ้นเป็นตัวเลขแล้วว"

ซีโร่จังพูดเสร้จแล้วก็ยิ้มน้อยๆพร้อมกับคิดว่า

     "เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปใช่ไหม"
--------------------------------------------

ยุงให้งานเยอะเจงๆT^T ขี้เกียจทำง้า~!!!